درباره نمایش لانچر 5: یک پدیده تئاتری

سه شنبه 29 مرداد 1398 ساعت 15:58

آرخه نیوز _ نقد تئاتر: اگر به واقع گرایی، مسائل مرتبط با جوانان و دورۀ سربازی، ماجراهایی پلیسی و معمایی علاقه مندید به نظرم از دیدن لانچر 5 حتما لذت می برید و حالا اگر اندیشه ای هم در آن باشد دچار درک معنایی خواهید شد. این همان حس و حالی است که در ابدی شدن نمایش در اذهان مخاطبانش موثر خواهد بود.

نمایش «لانچر5»، به نویسندگی و کارگردانی «مسعود صرامی» و «پویا سعیدی» در میان انبوه کارهایی که در این سالها به صحنه آمده است، یک پدیده تئاتری است برای اینکه در شناساندن توانایی سبک و شیوۀ واقع گرایانه که هنوز هم می تواند شگفتی ساز باشد ما را تحت تاثیر قرار می دهد.

سه تا سرباز کشته شده اند اما نمی دانیم چرا؟ تا اینکه اداره بازرسی ارتش (مستقر در یک پادگان) مامور شده که با سین جیم کردن همه سربازان و فرمانده شان پرده از این کشتارها بردارد... حالا هر یک روایت خود را دارد که راست و درستش بماند. در این بین یک مقصر هم به نام کمالی در بازداشتگاه است. سیاوش کشته شده؟ یا بویراحمدی و حداد خود را کشته اند؟ پای سربازی به نام کمالی در این وسط گیر هست؛ او احتمالا این دو تا (حداد و بویراحمدی) را کشته باشد اما سیاوش چرا کشته شده است؟ کمی پیچیده است همه چیز اما به ناگهان روایت آن چیزی نمی شود که تاکنون شنیده ایم بلکه قضایا طور دیگری پیش می رود و زیبایی اش هم در همین پیچ و خم دادن به پیرنگ است و اینکه قصه پردازش شده با مسائل و مصایب به ظاهر مفرح و شیرین در قالب طنز در کنار تراژدی هایی که همراه با خشم، خشونت و شکنجه است، ما را تحت تاثیر قرار می دهد؛ و به نوعی دارد فضای ملموسی از گروتسک را ایجاد می کند. همه این موارد دست بر قضا دارد یک جریان درست و اصیل تئاتری را شکل می دهد که ما در مقام تماشاگران با یک تئاتر همراه شده ایم و این رودررویی بسیار غنیمت است چون مثل و مانندش را کمتر می بینیم که همه چیزش از خودمان باشد و این گونه بشود با جدیت تمام انسان ایرانی را در یک برهۀ اجتماعی و معاصر با عمده نقص های درونی اش (هامارتیا) به صحنه آورد و به همین دلیل هم ته ماجراها را طور دیگری رقم زد که هدف القای یک حقیقت تحت پوشش یک درام نیست بلکه استیلای خواست و نظر طبقۀ حاکم است که آنگونه که انتظار دارند سرنوشت محتوم را روایت می کنند...

این نمایش بازی های در خور تاملی دارد و نمی توان بازی هیچکدام را بی اهمیت دانست چون هر دو کارگردان به درستی انتظاراتشان را در هدایت بازیگران مطرح کرده اند و اتفاقا از هر دو شیوه ناتورالیستی و اتکای به ژست و فیگور برای واقع نمایی بهتر نقش ها بهره مند شده اند و حیف است که این بازی ها در چشم و دل مخاطبان حقیقی تئاتر ایران ننشیند.در نمایش لانچر 5 بازی امیر نوروزی، میلاد چنگی، مجید یوسفی، محمد حق‌ شناس، صادق برقعی، مرتضی سلطان محمدی، فرشید روشنی، حامد محمودی، عماد درویشی، مجتبی یوسفی، پوریا عربگری، عرفان امین و هادی شیخ‌ الاسلامی می تواند هر مخاطبی را تحت تاثیر قرار دهد که همه در آن شرایط سخت و بستۀ سربازی چگونه باید تن به هر نوع شکنجۀ مافوق شان بدهند و در نهایت نیز با معلوم شدن حقایق اما خوانش و نوع عملکرد چیزی تفاوت است و نباید در این رابطه زیاده روی بشود. لانچر 5 بر روی صحنه سالن سایه ی تئاترشهر که روزهای پایانی اش را دارد سر می کند همچنان می تواند به عنوان یک اثر موفق که فراتر از تئاترهای دانشگاهی و حتی تئاترهای معمول و به اصطلاح حرفه ای خودی نشان داده، مورد توجه علاقه مندان به تئاتر واقع شود.

طراحی صحنه و لباس و چهره پردازی و حتی حضور نور نیز از جمله عناصر کارآمدی است که چشم را در گشایش این لحظه های ناب به چالش می کشانند.

این نمایش در روندی سه ساله، جوایز زیادی از جمله تندیس بهترین نمایشنامه از نوزدهمین جشنواره تئاتر دانشگاهی (جایزه اکبر رادی) در سال ۱۳۹۵، تقدیر بهترین نمایشنامه از جشنواره تئاتر شهر در سال ۱۳۹۶، تندیس بهترین نمایشنامه در بخش صحنه و تقدیر بهترین بازیگری مرد از بیست و یکمین جشنواره تئاتر دانشگاهی در سال ۱۳۹۷، را به دست آورده و بعد از اجرای موفق در سی و هفتمین جشنواره تئاتر فجر و کسب نامزدی بهترین نمایشنامه و تقدیر بهترین بازیگری مرد در سال ۱۳۹۷، به مرحله ی اجرای عموم رسیده است.