غنی زاده: ما مردان محتاط زنان را تنها گذاشته ایم

چهارشنبه 20 شهریور 1398 ساعت 16:36

آرخه نیوز: در پی حادثه اخیر خودسوزی یک دختر عاشق فوتبال اکثریت هنرمندان کشور به این موضوع واکنش نشان دادند، همایون غنی زاده نویسنده و کارگردان صاحب نام تئاتر و سینمای کشور در صفحه اینستاگرام خود به این موضوع طی یادداشتی واکنشی متفاوت نشان داد: 

متن یادداشت همایون غنی زاده: 

مارک تو ین: ما در این سرزمین از وجود سه چیز برخورداریم: وجدان بیدار،آزادی بیان و احتیاط لازم برای اینکه از دوتای اول هرگز استفاده نکنیم!
«برای زنان این سرزمین که ما مردان محتاط تنهایشان گذاشته ایم»
جامعه ای که هنوز تصاحب حق ورود زنان به استادیوم هایش یک آرزو و دستاورد ملی محسوب می شود! و حضور زنان در ورزشگاه ملی اش (ورزشگاه آزادی) برای مردمش تصویری دور و غریب است در تعاریف جهان امروز چگونه جامعه ای است؟!ما بزرگ ترین استادیوم ملی خود را در حالی آزادی می نامیم،که ورود نیمی از جمعیت کشور را به آن ممنوع کرده ایم! چهل سال است این استادیوم را تنها ما مردان پر می کنیم و همزمان نام “آزادی” را هم در آن گردهمایی های بزرگ تک جنسیتی فریاد می زنیم.این بیشتر به یک شوخی نمی ماند؟ آیا نباید استادیوم مردانه آزادی!غیر آزادترین استادیوم‌جهان محسوب شود؟!بارها صدهاهزار مرد شده ایم و بارها روی سکوهای ورزشگاه بدون حضور و مشارکت حتی یک زن شادی کرده ایم،گریه کرده ایم،فریاد زده ایم،خندیده ایم و موج های مکزیکی راه انداخته ایم.تنها ما!و هیچوقت در میان این شور و شوق جای خالی زنان و دختران خود را،جای خالی خانواده های خود را احساس نکرده ایم.چرا هیچوقت این غیبت عجیب و بزرگ،مکثی کوچک و جدی برای خیل جمعیت مردانه ما بوجود نیاورده است؟! چرا مانند مسخ شدگان به چنین رویدادی واکنشی درخور نشان نداده ایم؟ رویدادی که نه با فرایندی پیچیده!بلکه به سادگی حقوق نیمی از جامعه را تضییع کرده است وبه سادگی ظلم می کند.درک این ظلم آیا نیاز به تحلیل و تجزیه کارشناسی و تخصصی داشته که باید منتظر تلنگری تراژیک مثل خودسوزی سحر می شدیم؟!این بیماری بی واکنشی، یا دیرواکنشی خیلی غیرعادی و خجالت آور نیست؟!خیلی ترسناک و خطرناک نیست؟!با وجود این بیماری ما باید خیلی خوش شانس بوده باشیم تفکری که حضور زنان ایرانی را در استادیوم ها ممنوع کرده است با حضور آنها در کوچه و خیابان فعلا کاری نداشته است! ما شانس آورده ایم در ورودی سالن های سینما تابلوی “ورود نسوان ممنوع” را میخ نکرده اند.و یا بر سردر سالن های تئاتر نکوبیده اند “نزدیک شدن زنان جرم محسوب شده و پی گرد قانونی دارد”! ما باید شگفت زده باشیم در چنین جامعه ای زنان حق ورود به کافه ها و رستوران ها و نمایشگاه ها را دارند و اجازه دارند حتی تنهایی خرید کنند.چون می توانست به سادگی همه اینها ممنوع باشد تا ما مردان هم بدون هیچ واکنشی به سادگی به آن عادت کنیم تا وقتی دختران این سرزمین برای ورود به مکان های عمومی ای مثل سینما لباس مبدل می پوشیدند و دستگیر می شدند. 

نگاهشان کنیم و پاپ کورن مان را بخوریم و بسیار عادی تنها و بدون زنها بازهم به سینماها برویم.واقعا اگر داشتن این خورده آزادی های بدیهی برای جامعه خواب زده ما شانس محسوب نمی شود پس دستاوردهای انقلاب های یک ملت از مشروطه تا امروز محسوب می شود؟!
عادت کردن و کنار آمدن ما مردان،با بسته بودن درهای ورزشگاه ها آنهم در سال ۲۰۱۹ بر روی زنان ایرانی اتفاق کوچکی نیست.تاریخ شناسان، جامعه شناسان و تحلیل گران سیاسی و اجتماعی باید آن را برای سالها مبارزه راه آزادی این ملت یک تحقیر تاریخی به حساب آورند.باید برای کارنامه بیش از یک قرن مبارزات برابری زن و مرد این جامعه یک شکست بزرگ محسوب کنند.باید به صداقت رئسای دولت ها،باید به ندای اصلاحات، باید به بلندگوهایی که یک نفس و بی وقفه پیروزی و پیشرفت این ملت را جار می زنند شک کنند.ما عادت کرده ایم و گرنه مگر چقدر در جهان امروز امر عادی ای است که تاوان دیدن یک بازی فوتبال برای دختری، زندان و بعد خودسوزی شود.گویی بیش از یک قرن به دنبال آزادی،آب در هاون کوفته ایم وگرنه این چرخ زنگار بسته تجدد و پیشرفت و آزادی این سرزمین برای حرکت چقدر باید کند باشد و خون ببیند و نسل عوض کند و عمر تمام کند و سحرها را آتش بزند تا بالاخره روزی برسد که در بدیهی ترین و ابتدایی ترین تعاریف و مفاهیم آزادی وا نماند و درجا نزند؟!
تاریخ به یاد ندارد زمانی مردان این جامعه به یاری زنانش نیازمند بوده باشد و پشتش خالی مانده باشد.اما دریغ از تنهایی زنان این سرزمین.بایدامروز زمان آن باشد آنها را تنها نگذاشت.

همایون غنی زاده